Mamo...
Mamo!
- Rany! - Boże!
Co to było?
Spójrzcie.
Eunseom.
To prawda?
Naprawdę śnisz?
Czy ty obudziłeś się ze snu?
Na pewno. Zawsze tak jest.
Śpi na drzewie, by to ukryć.
Twierdzisz, że on śni?
Poważnie?
Jak to możliwe?
Eunseom potrafi śnić.
- Co? - Co?
- Śnić? - Jak?
- Jak to możliwe? - Serio?
To wymaga długiej nauki, jak u wielkiej matki.
Eunseom się nie uczył.
Ale potrafi śnić!
Yeolson, chcę coś powiedzieć.
Tanya to dziecko Komety Azure. Będzie kolejną wielką matką.
Nie potrafi jednak śnić.
Eunseom potrafi.
To oznacza, że kradnie sny Tanyi.
- Zgadza się. - Tak.
Sny tak nie działają.
Eunseom.
Ukradłeś jej sny?
- To nie tak, ojcze Yeolson. - Eunseom sam odpowie.
To miejsce sądu.
Musimy rozmawiać ze sobą jak równi.
Jasne?
Tak.
Ukradłeś sny Tanyi?
To prawda, potrafię śnić.
- Widzicie? - Ukradł sny.
Ale nie da się ukraść czyichś snów.
Nie wiecie, czym jest sen.
Powiem wam.
Kładziesz się w nocy.
Kładziesz się?
Tak.
Zaczyna się, gdy śpisz.
- Śpisz? - Cicho.
Nagle ktoś się pojawia lub trafiam w jakieś miejsce.
Od razu tam jestem.
- Nie ma go? - Jest.
- Jesteś tu. - Nic nie widzimy.
Ważne, że od razu tam jestem.
Coś po prostu się dzieje,
więc jak mogę ukraść czyjś sen?
I... Posłuchajcie!
Śniłem, jeszcze zanim tu trafiłem.
Jak mógłbym kraść sny Tanyi?
Chwila! Słuchajcie!
On kłamie.
Nikt tego nie potrafi.
Nikt nie rodzi się z umiejętnością śnienia.
Też chcę coś powiedzieć!
Eunseom na pewno ukradł sny Tanyi!
Czemu tak myślisz, Mungtae?
Tanya urodziła się podczas przelotu Komety Azure.
- Tak! - Zgadza się!
Eunseom narodził się tego samego dnia.
- Tak. - Tak.
- I? - Co z tego?
To przez wspólną datę urodzin.
- Serio? - Ty durniu.
Prawda, matko Choseol?
Prawda?
Nie do końca.
Głupiec.
Buksoe, mów.
Widziałem, jak Eunseom wykonuje
- duchowy taniec Choseol. - Co?
- Taki sam! - Naprawdę?
- Jest trudny. - Obserwował Choseol,
by kraść sny Tanyi.
Opanował taniec, by śnić.
- Tak. - To ma sens.
Taniec duchowy potrafią
tylko Choseol i potomkowie wielkiej matki.
- Racja! - Tylko jej potomkowie.
Widziałem go...
tylko raz,
przypadkowo...
Widziałeś go tylko raz i już się go nauczyłeś?
Eunseom nauczy się wszystkiego tylko po jednym razie.
Poza tym...
zapamiętał go, by nauczyć mnie,
bo wciąż mam z tym problem.
Tanya, Eunseom cię oszukuje.
Coś jest z nim nie tak. To łgarz.
I ma ten dziwny, niebieski strup.
Tak. I purpurową krew.
To było naprawdę dziwne.
On cię okrada, Tanya.
- Złodziej! - Złodziej!
- Mylicie się. - Złodziej!
Buksoe ma rację.
Eunseom to złodziej.
Ukradł konia.
Ukradł konia, którego upolowaliśmy.
- Co? - Co?
- Chciałem go zjeść.
Ty...
- Jak mogłeś? - Ukradłeś go?
Serio? Rany.
- Hej. - Co?
- Rany. - To...
Chodźcie.
- Spójrzcie. - Racja.
To kłamca, złodziej i dziwak.
Ukradł konia przeznaczonego dla wszystkich?
- Jak mogłeś? - Rany.
To największa zbrodnia w Plemieniu Wahan.
Naprawdę go ukradłeś?
Odpowiedz!
Eunseom
nie zrobił tego, by go zjeść.
Czemu znów go bronisz?
Tanya,
wiedziałaś, że Eunseom go ukradł?
Tak.
- Co? - Ale...
nie ukradł go
- tylko dla siebie. - A czemu?
Wytłumacz.
Schował go tutaj
dla naszego dobra.
O czym ty mówisz?
- Dla nas? - Dlaczego?
Jak to?
Zrobił to dla nas?
Czemu miałby to zrobić?
Zrobił to dla Plemienia Wahan.
Eunseom...
Co powiedzieć?
Powiedz im.
Nie ma wyjścia.
Powiedz nam.
Czemu ukradłeś konia?
Cóż...
bo...
chciałem na nim jeździć.
Co?
Co ty pleciesz, głupcze?
- Co? - Co?
- Jak? - Jeździć?
- Że co? - Co?
- Jeździć na koniu? - Że co?
- Jak się to robi? - Co?
- Cóż... - To prawda.
Chciałem jeździć na koniu.
Gdybyśmy to umieli...
Co ja plotę?
...byłoby to przydatne, bo Tanya trenuje daleko.
I byłoby to też przydatne,
kiedy ojciec Yeolson jeździ handlować z innymi plemionami.
Dlatego to zrobiłem.
Czy to ma sens?
Naprawdę.
Konie są szybsze.
- Żartujesz? - To jakaś bzdura.
Jak chcesz jechać na koniu?
Dlaczego on zawsze jest taki...
Mówiłem, że to dziwak.
To dowodzi, że miałem rację!
Coś jest z nim nie tak.
Jego słowa i poglądy są dziwne.
Kiedyś zakopał żołędzia i mówił, że wyrośnie ponownie,
- a jedzenia było mało. - Trzeba wygnać Eunseoma.
- Tak! - Właśnie!
Czasami jego dziwne pomysły okazywały się przydatne.
Kto wykuł otwory w domach, by dawały światło?
Eunseom.
Teraz ukradł konia.
- Trzeba go wygnać. - Tak.
- Chciał na nim jeździć. - To ma dla ciebie sens?
- Nie! - Nie!
- Bzdura! - Absurd.
- Jak miałby to zrobić? - Nonsens.
Ja, Yeolson,
wódz naszego plemienia,
podjąłem decyzję.
Chcę, by Eunseom nauczył się jeździć na koniu
do kolejnej pełni.
Jeśli mu się nie uda,
wygnam go z naszej wioski.
- Mądrze! - Bardzo!
- Jest mądry. - Owszem.
- Zróbmy tak. - Ojcze Yeolsonie...
Rany.
- Cudownie. - Świetny plan.
Niesamowite.
To prawdziwy geniusz.
- Cudownie. - Geniusz.
Kiepsko wyglądasz.
Co się dzieje?
Według naszych wielkich matek...
Tak?
Co powiedziały? Coś nie tak?
Nieważne. To nic takiego.
Znów to robisz.
Nigdy nie kończysz.
I jak?
- Jak nowe, co? - Rany.
Jesteś niesamowity.
Naprawdę.
Kocham to, co robię.
Nie muszę bać się duchów ani martwić o wszechmogącego.
Po prostu buduję i tworzę.
Eunseom...
jest wyjątkowy, prawda?
Tak.
Różni się od innych.
Znaleźliśmy go,
bo Tanya nalegała, by pójść do lasu,
bo czuła, że ktoś tam jest.
Tak.
Wtedy śniła po raz pierwszy.
I...
po raz ostatni.
Myślisz, że Tanya zostanie kolejną wielką matką?
Ciekawe, czemu już nie śni.
Bo nie umie tańca?
Uwierz w córkę. To dziecko Komety Azure.
Dziecko z przepowiedni.
Rany, ta kometa
była niezwykle jasna.
Oczywiście.
Widać ją było nawet w dzień.
Rany.
Ale...
co do przepowiedni Komety Azure...
„Ten, kto przełamie skorupę,
pojawi się w dzień Komety Azure
wraz ze śmiercią.
I Plemię Wahan zmieni się na zawsze”.
I co?
Nie wiem, czy to źle, czy dobrze.
Przepowiednia Wielkiej Białej Wilczycy
nie może być oceniana jako dobra lub zła.
„Stanie się coś wielkiego,
jednak ktoś z was będzie przygotowany.
Nie lękajcie się”.
Takie jest znaczenie.
Przy okazji,
- dla kogo to jest? - To?
Urumi powiedziała,
że trudno rozpalić ognisko.
- Jesteś taki utalentowany. - Lubię praktyczne rzeczy.
To z lenistwa.
Eunseom też tak ma.
Dlatego chce jeździć na koniu.
To śmiały pomysł.
Ale jeśli zadziała,
to bardzo się przyda.
Nie pozwolę na to.
Nigdy.
Przykro mi, Tanya.
Cholera. Kto to?
Kto to?
Chciałeś uciec, prawda?
Bez pożegnania ze mną?
Co robisz? Hej.
Potrzebujesz skóry konia.
- Nie. - Do solidnych butów,
by pokonać Morze Łez.
I dużo mięsa
- na długą podróż. - Wysłuchaj mnie.
Rany!
Wysłuchasz mnie?
Tanya.
Hej.
Cholera.
Nie. Czekaj!
Przepraszam!
Zanim odejdziesz
i nim wygnają cię z wioski,
sama cię zabiję.
Cholera.
Rany, czekaj!
Wysłuchaj mnie.
Nie, przestań!
Nie, proszę...
Gdy strup odpadnie,
wróć do tego miejsca,
Aramunie.
Niebieski strup
już odpadł.
Tak.
Ostatnio.
Naprawdę chciałeś odejść.
Tak,
chciałem.
Chciałeś pokonać Morze Łez?
Moja mama
pojawiła się w moim śnie.
Kazała ci wrócić,
bo odpadł ci ten strup?
Nie.
Spojrzała na mnie i zniknęła.
Tak jak wtedy.
Tak jak umarła tamtego dnia,
bez żadnego wytłumaczenia.
Dziwne, że kazała ci wrócić.
Była chora.
Nazwała cię Aramunem. Przecież znała twoje imię.
Też tak myślałem. Próbowałem o tym zapomnieć.
Ale...
moja mama...
chorowała, od kiedy pamiętam.
I mimo to
nigdy nie odpoczywała.
Stale szukała drogi w dół
Wielkiego Czarnego Klifu.
Znalezienie jej zajęło nam dziesięć lat.
Ale...
kiedy zeszliśmy,
powiedziała,
że ją wykorzystałem i mam wracać.
I umarła.
Nikt nie może dać mi odpowiedzi.
Ale nie zapomnę,
co mi wtedy powiedziała.
Dałbym wszystko,
żeby o tym zapomnieć.
Kiedy chciałeś mi powiedzieć?
Dzień przez wyjazdem?
Czy później?
Tak naprawdę to ja uratowałam ci życie.
Przyjaźnimy się.
Byłoby miło,
gdybym też mogła śnić.
Może zrozumiałabym, co czujesz.
Ale nie rozumiem.
Czułam, że odejdziesz.
Mama ci kazała.
Ruszaj.
Buty z końskiej skóry będą wytrzymałe.
Zrób sobie takie.
Kiedy chciałeś mi powiedzieć?
Dzień przez wyjazdem?
Czy później?
Zamierzałem odejść,
ale poprosiłaś mnie, więc...
Może nie powinienem.
Obiecałeś, że odejdziesz.
Wyraziłeś się jasno.
Odejdziesz, gdy odpadnie niebieski strup.
Racja?
Odejdź.
Nie przywiązuj się.
Nie jesteś jednym z nas.
Czemu mnie nienawidzisz?
Jestem tu dzięki snowi Tanyi.
Należę do plemienia.
Tak, Tanya przewidziała twoje przybycie,
ale nie wiem, czy przyniesiesz nam korzyść,
czy sprowadzisz na nas zagładę.
Twierdzisz,
że sprowadzę na plemię nieszczęście?
Czemu?
Skąd ta myśl?
Wielka Biała Wilczyca była pierwszą wielką matką.
Przekazała zaklęcie
dla wszystkich kolejnych wielkich matek.
Mówi o trzech rzeczach, których nie wolno nam robić.
Nikt o nim nie wie.
Zakazy tylko sprawiają, że bardziej chcą coś zrobić.
Odchodzisz, więc ci je zdradzę.
Pierwsza:
„Czcij Wielki Czarny Klif,
ale nie przekraczaj go”.
Ty to zrobiłeś.
Matko Choseol, to...
„Poznaj mądrość nasion,
ale nie uprawiaj ich”.
Nikt nawet o tym nie myślał,
a ty posadziłeś żołądź.
A dzisiaj
chciałeś jeździć na koniu.
„Porozum się ze zwierzętami,
ale nie poskramiaj ich”.
To trzecie.
Nigdy nie dołączysz do Plemienia Wahan.
To niemożliwe.
To co mam zrobić?
Lata spędzone z matką nie wrócą.
Jeśli czas z Tanyą dobiegł końca...
Jeśli nie będę miał domu, to...
Według mamy, mieszkając z Saramami, stajesz się jednym z nich.
Pomagamy sobie. Śmiejemy się i płaczemy.
Dlatego Tanya należy do plemienia.
Tak samo Dalsae.
Każdy do niego należy.
Zatem...
co ze mną? Kim jestem?
Gdzie przynależę?
Znalezienie odpowiedzi...
to twoje przeznaczenie.
Zostanę jeszcze trochę.
Tanya wciąż uczy się tańca.
Zostanę, póki go nie opanuje.
Proszę.
Matko Choseol.
Zostań do Ceremonii Ducha Kwiatów.
Jednak po niej musisz odejść.
Chcę ujrzeć,
więc staję przed tobą.
Trzy kroki od ognia.
Dlatego nie umiesz śnić.
Musisz nauczyć się tańca.
Dopiero wtedy poznasz zaklęcie Wielkiej Białej Wilczycy.
Dziesięć lat.
Tyle lat wybijaliśmy Neanderczyków.
A wtedy...
„Plemię Ago się buntuje.
Jeźdźcie na wschód”.
Ryzykowaliśmy życie, by to opanować,
i co teraz?
Mamy sprowadzić dujeumsaengs z południa?
Rany.
Nie ryzykowaliśmy życia.
Tagon ich rozdrażnił, więc poszło gładko.
Nieważne.
Hej, Yangcha.
Jak daleko musimy jechać?
- Co za cham! - Daj spokój.
Nie wolno mu mówić.
To kara.
Niby dlaczego?
To my cierpimy, bo go nie rozumiemy.
Widzieliście jego oczy?
Ma karę, a zachowuje się jak Niruha.
Co za...
Ale nie dasz rady go sprać, nie?
- Pewnie się go boisz. - „Boję”?
Nawet Mubaek nie byłby pewny wygranej,
gdyby miał z nim walczyć.
To musi być tu.
Szybciej!
- Rany! - Ruchy!
No dalej!
Szybciej!
Co robisz?
- Szybciej! - Ruchy!
- Mubaek! - Mubaek!
Co to jest?
Gdzie jest Tagon?
Ruchy!
Szybciej!
- Tagon. - Tagon.
Dzięki za wizytę.
Jak na to wpadłeś?
Iark.
Nie słyszę głosu duchów.
I nie potrafię opanować tańca, który je przywołuje.
Nie mam nawet snów.
Czemu nie mogę uciec z Eunseomem?
Jesteś uwiązana.
Tak?
Do czego jestem uwiązana?
Do swego imienia.
Tanya.
Należysz do plemienia Wahan.
Jesteś córką Yeolsona,
kolejną wielką matką...
i dzieckiem przepowiedni o Komecie Azure.
Zatem imię uwiązuje cię
niczym zaklęcie.
Sądzisz,
że Eunseom odchodzi z tego samego powodu?
Nawet rośliny mają imiona.
Nie jest wyjątkiem.
Jak wiesz,
Eunseom pokonał Wielki Czarny Klif.
Powinien wrócić.
Wielka Biała Wilczyca też pokonała klif.
Ale nie wróciła.
To były ostatnie słowa jego matki.
Ale...
chyba na razie nie odejdzie.
Coś go tu trzyma.
Póki co.
Hej!
Pogadajmy szczerze.
To do ciebie niepodobne.
Kiedy jesz i bawisz się, to stoisz.
Tylko oplotłem ci linę wokół szyi.
Jeśli będziesz tak siedział przez cztery dni,
będziesz mieć robaki na zadzie.
Straszne, co?
Bardzo straszne. Dobrze.
Wstawaj.
No dawaj!
Na miłość boską!
Co robisz?
Hej.
Cóż,
oplotłem mu linę wokół szyi
i teraz nie chce wstać.
Jeśli ją zdejmę, może uciec.
Miałeś odejść.
Co tu robisz?
Odejdę,
gdy opanujesz taniec, sen
- i zostaniesz wielką matką. - Czemu?
No wiesz, jest za gorąco.
Jak opanujesz taniec beze mnie?
Nie martw się teraz mną.
Jak chcesz jeździć na siedzącym koniu?
O tym właśnie mówię!
Jest taki uparty.
Jak ty.
Co?
Muszę tylko na nim jeździć.
No i?
Jeśli nie chce wstać,
to usiądę na nim, kiedy siedzi.
- Będę jechał. - Hej.
- Co? - Czy ty...
- Co? - Lubisz to,
prawda?
Nie, mówię poważnie.
Muszę go dosiąść, bo mnie wyrzucą.
Właśnie o tym mówię.
Denerwujesz się tym...
i podoba ci się to.
Cóż...
- Trochę? - Hej!
Nie rozumiem tego.
Na miłość boską.
Ale widzisz...
Przez to wszystko
mam suche usta...
i czuję swędzenie w piersi.
Nawet mi się to podoba.
To jakaś choroba?
Nie potraktujesz tego serio?
Wygnają cię, jeśli zawiedziesz.
Będziesz złodziejem i nie dotrzesz nawet do Morza Łez.
Inne plemiona cię zabiją.
Umrzesz, jeśli będziesz kierować się przyjemnościami.
Nie martw się.
Wiele przeszedłem i wciąż żyję.
Nie złamałem nawet paznokcia
ani nosa.
Zawsze to powtarzasz.
Dobra!
Rób, co chcesz.
Dzięki za marchewkę.
- Masz, jedz. - Nadaj mi imię.
Widzisz ją?
Wstań, a ci ją dam.
Chcesz?
Cholera.
To ty?
Powiedziałeś coś do mnie?
Usłyszałam właśnie
głos ducha po raz pierwszy?
Do czego jestem uwiązana?
Do swego imienia.
Nazwałeś już tego konia?
Nie, jeszcze nie.
Rany.
Ten głos...
Przesłyszałam się
czy powiedziałeś coś?
Jeszcze tego nie rozpoznaję.
Ale ja,
Tanya z Plemienia Wahan,
ta, która przełamie skorupę,
kolejna wielka matka Wahan,
szamanka połączona
z obecnymi i przyszłymi duchami...
Ja, Tanya,
daję ci imię
„Pomocnik”.
Pomóż Eunseomowi.
Zaczekaj.
- Co robisz? Przestań! - Związałam go.
Ale może się nie udać.
Hej.
Jak to zrobiłaś?
Nawet rośliny mają imiona.
Co ona mówi?
To Pomocnik.
Pomocnik?
Proszę. Kiedy stoisz, widać, jaki jesteś wysoki.
Szybciej!
- Cudownie! - Słodziak.
Umaluję go.
- Dobrze. - Kto pierwszy?
Nie masz jeszcze pomalowanej twarzy.
Agaji!
- Doldol! - Co tak długo?
- Tak? - Chodź!
- No proszę, synu. - Dobrze wyglądam?
- Świetnie. - Słodziak! Kto to namalował?
Wszystko, Doldol?
- Wszyscy gotowi? - Tak!
Wyglądasz pięknie.
Gdzie Mungtae, Teodae i Dalsae?
No chodź.
Dobry konik.
Dobrze.
Bądź grzeczny.
Dosiądę cię.
Tylko raz, dobrze?
Pozwól mi się dosiąść. Tylko raz.
- Co on robi? - Rany.
O co mu chodzi?
Hej,
co za popapraniec.
- Czemu koń nie ucieka? - Co?
Nie jest przywiązany, ale nie ucieka.
Spójrzcie, wsiadł!
Co z tego?
Musi go dosiąść, by zostać.
Chodźmy, ojciec Yeolson czeka.
Kto to ma?
Mungtae w tobołku.
Ojcze Yeolsonie!
- Szybko. - Oni...
Hej!
Rany.
Boże.
Pasujesz do tego, Mungtae.
Jesteś coraz silniejszy.
To nie ma sensu.
To tchórz. Ucieka, kiedy polujemy.
Yeolson, twoje lubi szczególnie Plemię Anja,
więc może dadzą nam pięć knurów.
Pięć knurów? Będziemy mieć ucztę!
- Tak! - Tak!
Rany, porozmawiamy i zobaczymy, co powiedzą.
- Racja. - Poprośmy o sześć.
- Tak! - Racja.
Pewnie przyniosą knury. Idź po więcej liści nana.
Pewnie.
Czemu tak za mną chodzisz?
Po prostu...
Czy podczas rytuału
- Eunseom może... - Matko Choseol, wzywałaś?
Przygotuj się.
- Co? - Tak lepiej.
Pewnie.
- Wuju Eunseomie! - Doti.
- Spójrz. - Dzięki.
Zjedz ze znajomymi.
Dziękuję!
Patrzcie! To od wuja Eunseoma.
- Fajne? - Pokaż.
Można to zjeść?
Zabiję cię.
Gotowe.
Właśnie.
Co do tańca matki Choseol.
Powtarzasz jeden błąd.
Zapamiętałaś całość?
Rób to tak.
Wstań i ćwicz ze mną.
Praktyka czyni mistrza.
Zapamiętałeś ruchy po jednym razie?
Ty świetnie naśladujesz ptaki.
To fascynujące.
Możesz to tańczyć
wyłącznie przy mnie.
Ktoś może cię nakryć.
Nie martw się i rób to, co ja.
Dobra, spójrz.
Spójrz.
Jestem coraz lepsza.
Powinnam opanować go
do dnia ceremonii.
Ale po ceremonii...
Nie martw się o mnie.
Co z tobą?
Wciąż mam trochę strupa na plecach.
Ile?
Kawałek.
Chodź.
Dokończmy.
Miałeś kolejny sen
o swej matce?
Nie.
Znów śniło mi się,
że jestem zamknięty.
Byłem w potrzasku,
otoczony skałami.
Ze wszystkich ścian
zwisały skóry z dziwnymi malunkami.
Były też kawałki drewna
zwinięte w cylindry.
Rozwinąłem jeden
i zaśmiałem się.
Jak to możliwe,
że śni tak łatwo?
Proszę.
Co robisz?
Gdy zostaniesz wielką matką,
masz to nosić.
To?
To Twardy Głaz.
Takie wygładzenie krawędzi
nie jest łatwe.
Dokładnie.
Wiesz, jaki jest twardy?
Musiałem szlifować go codziennie
przez...
cztery pełnie księżyca.
Tak mnie nie zdobędziesz.
Lepiej nie siej chaosu.
Piękny.
- To absurd! - Dobra.
Taka jest prawda.
- Co, u licha? - Co to?
Jak...
Co może zadać
takie głębokie, ostre rany?
Pomocnik!
Dam ci nowe imię, jeśli zwiejesz!
Poważnie?
Pomocnik!
Hej, Pomocnik!
Zatrzymaj się!
Dam ci nowe imię!
Plemię Anja?
Co się stało?
Mittu...
Mittu?
Co to oznacza?
„Nadchodzić”! Ktoś się zbliża?
Tta nap naeng gawi.
„Naeng gawi”? To znaczy „kraść”.
Ttam nap...
- „Ziemia”! - Ttam nap...
Ktoś chce ukraść ziemię?
Co to, u licha?
- Co on ma? - Mam kolejnego!
Mówi w moim języku.
Co?
Co, u licha?
Jesteś Igutu.
Igutu?
Co to za kamień?
Plemię Anja nie żyje?
Tak, zaatakowali wszystkich. To pewnie Plemię Wabi.
Ostatnio zawarłam z nimi pokój.
- Dlaczego... - To oczywiste.
Złamali obietnicę.
Musimy ich zaatakować!
Wojna to bardzo poważna decyzja.
- Może być wiele ofiar. - Trzeba zabić wodza.
Zabiorę Teodae i Buksoe.
I co potem?
Zabijemy wodza i zadośćuczynimy Plemieniu Anja.
A potem urządzimy ucztę.
- Cóż... - Tak zróbmy.
Też pójdę!
Świetny pomysł.
To nie było Wabi!
Co się stało?
Kto to zrobił?
- To kto? - Nie wiem,
ale chcą ukraść ziemię.
Jak to?
Ukraść ziemię? To absurd.
- Anja nie mają ziemi. - Posiadać ziemię
to jak posiadać niebo i wiatr.
Nie da się wejść w ich posiadanie,
- więc jak je ukraść? - Nie wiem.
- Tak powiedział. - Łże!
To prawda, Dalsae.
To słowa wojownika z Anja.
I spójrzcie na to.
Zaatakowali tym Anja.
Co więcej...
To nie wszystko?
Mówili naszym językiem.
- Co? - Jak to możliwe?
- Co? - Nie.
Jak to możliwe?
Mówili naszym językiem?
Mówię wam. Łże!
Gdzie jest wojownik?
Jest ranny. Przyprowadzę go.
Sam wam powie.
Wuju Eunseomie!
Co się dzieje?
Zwariował?
- Jak to możliwe? - Ojcze.
Jak...
- Eunseom. - Jak to możliwe?
Zrozumieliście coś ze słów Eunseoma?
Nikt w Iark nie mówi naszym językiem,
ale powiedział, że ktoś chce ukraść naszą ziemię.
Z jego purpurowych ust wychodzą tylko kłamstwa.
Po kradzieży konia
chciał na nim jeździć.
Mylę się, Tanya?
Nie mogę już z nim żyć.
Za bardzo się od nas różni.
Trzeba go wygnać.
- Przyprowadzi wojownika. - Albo on,
- albo ja. - Nie!
To absurd.
Naprawdę uwierzyliście, że chciał jeździć na koniu!
- Chwila. - Zostań.
Dalsae, czekaj.
- Proszę. - Zastanów się.
Nie bądź taki.
Nie rób tego.
- Co... - Co to?
Saram?
To Saram?
To Saramowie?
Jadą na koniach.
Konie...
Oni
jadą na koniach.
Wuj Eunseom miał rację!
Da się na nich jeździć.
Co, u licha?
Mówią naszym językiem.
- Nie! - Olmi!
Uciekać!
Uciekajcie!
- Strzały gotowe. - Olmi!
Co to?
- Co... - Olmi!
Ognia!
Pomocy!
Czas rozpocząć polowanie!
Nie!
Zgiń!
Nie zabijaj mnie.
Mamo?
Doti, uciekaj!
Doti, biegnij!
Doti!
- Puść! - Nie opieraj się.
- Nie! - Zostawcie nas!
Puść mnie!
Mów.
Rozumiem.
Możecie iść.
Byłem zmartwiony i podekscytowany,
gdy przekroczyliśmy Wielki Czarny Klif.
Podekscytowany? Czym?
Według legendy Aramuna Haesulli
to do Iark uciekli ojciec Risan
i matka Asa Sin.
I?
Wtedy Aramun, wysłannik Asa Sin, też udał się do Iark.
No i?
Myślałem, że zobaczę tu Kanmoreu.
Kanmoreu tu jest?
Wystraszyłaś mnie.
To tylko pobożne życzenia.
Aramun Haesulla jeździł na wspaniałym koniu.
Co z nami zrobicie?
Nie...
- Doldol! - Jestem tu.
Ojcze...
Nic mi nie jest.
W porządku.
- Jestem cały. - W porządku?
Nie pochylaj głowy.
Idziemy. Wstawać!
Wstawać!
Do góry!
To Eunseom.
Eunseom!
- Co? - Eunseom?
Eunseom!
- Eunseom! - Tutaj!
Brać ich.
Uciekajcie.
Tanya!
Uciekaj.
Nie mogę.
Jestem dzieckiem Komety Azure.
Zostanę ze swoimi.
Biegnij!
Ratuj się.
Pewnego dnia
wrócisz po nas.
Strzały gotowe.
Daj mi imię.
Daj mi coś, by dodać mi sił.
Bym się nie poddał.
Ognia.
Sen!
To twoje imię.
Jesteś moim snem
i snem Wahan.
Wróć po mnie za wszelką cenę.
Strzały gotowe.
Ognia.
Za nim!
Szybko!
Brać go!
Mugwang!
Co jest z moim koniem?
Co się dzieje?
Nie przyspiesza.
Inne tak samo.
Niemożliwe...
To niemożliwe.
Czy ten koń...
to Kanmoreu?
Czy Kanmoreu
jest taki szybki?
Nie w tym rzecz.
Pierwszy koń,
jaki istniał,
jest bezpośrednim przodkiem Kanmoreu.
No i?
Wspomnienia galopowania w dziczy
są jego częścią.
Dlatego jest najszybszy.
Można biczować konia, ale nie dotrzyma mu tempa.
Jeśli Kanmoreu naprawdę istnieje...
To legenda.
Stara opowieść.
Jeśli to Kanmoreu,
to on jest Aramun...
Haesulla.
Kiedy rasa ludzka zeszła z drzew,
nauczyła się wzniecać ogień, robić ostrza,
wynalazła koło i zaczęła wytyczać szlaki,
a w końcu nauczyła się uprawiać rolę
i osiedliła w jednym miejscu.
Nie mieli jednak
narodu ani króla.
Saramowie nie umieli śnić
i nie dotarli jeszcze
na szczyt piramidy natury.
Wspaniałej ziemi
naszych pradawnych matek.
Tego miejsca,
Arth.
Muszę ocalić swoich.
Dokąd nas zabierają?
Jedziemy do Arthdalu.
Muszę rozgryźć kolejny krok Tagona.
Bez nauki to niebezpieczne.
Dobiega już końca.
To dopiero początek.
O czym myślisz?
Zachowujesz się coraz haniebniej.
- Nie zabijaj mnie. - Chce się postawić.
Posłaniec!
Bez obaw, Tanya.
Idę z pomocą.
Napisy: Krzysztof Zając